ścicha

Autor: Dominik Stanisławski, Gatunek: Poezja, Dodano: 15 czerwca 2016, 12:47:04

siedzi. światło ścicha. świat tu. we wnętrzu

dłoni trzyma. ma. go. co.

 

ołówek? to? wszystko? zawodzi

chór. a tu kur. blisko. ma go. ma.

 

i tego się trzyma. ołówka. ręki która pełna.

 

drugiej dłoni nie ufa. choć tam spocznie

głowa. oprze ją o stół. krawędź. żeby jak zwykle.

nie zabrać nikomu.

 

miejsca. głosu.

ciszy.

 

 

 

Komentarze (18)

  • Fajnie tu, za każdym czytaniem odkrywam zupełnie inne znaczenie.

  • ołówek, co naskrobie ołówek, wielkie wyzwanie, też i dla mnie;)

  • To chyba..dobrze ;) dzięki Krzysztof.

  • Valeria,
    A co dopiero dla mnie!!!
    Prawda?

  • ziko;)

  • nie wiem, ale lubię prace najbardziej ołówkiem. na razie używam do ćwiczeń;)

  • bardzo słusznie. Szkice ołówkiem - bezcenne.

  • Rysowanie, uprawianie sztuk plastycznych sprawia, że świat i znika, i pojawia się zarazem. Nieźle napisane.

  • Tu tez lizesz, tuczniku?

  • Mówienie czegokolwiek na temat tego wiersza wydaje mi się niestosowne, ale odważyłam się go powiedzieć. (fejsbuk)

  • powiedzieć głośno, oczywiście (nie tak głośno jak by się
    chciało)

  • znaczek pod tekstem chybionym znalazł się oczywiście przez pomyłkę. Nie mam pojęcia jak to się stało

  • Wando;
    Piękne, co zrobiłaś ;)

  • I komentującym, i Okiennym - dzięki ;)

    • . .
    • 25 września 2016, 22:52:47

    Bardzo mocno ściśnięte napięcie w tym wierszu. Bardzo dobrze zakomponowane, zrealizowane.

  • Alx, czyli coś warte jest...?

  • Wróciłam do tego wiersza i bardzo obiektywnie, - jest bardzo dobry.

  • Dziękuję.

Musisz być zalogowany, żeby dodawać komentarze. Zaloguj się
Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się